11.07.2024
Sleipnir var įttfęttur hestur Óšins sem gat rišiš bęši į lįši og ķ lofti. Hann var sonur Loka og hestsins Svašilfara. Žaš kom til žannig aš Loki breytti sér ķ hryssu til aš tįldraga Svašilfara en Svašilfari var mikill og sterkur hestur ķ eigu bergrisa nokkurs sem kom ķ dulargervi til įsanna og bauš fram vinnu sķna viš aš byggja mśr sem til stóš aš byggja til aš vķggirša Įsgarš. Hann sagšist geta unniš verkiš į mun styttri tķma en ella hefši oršiš. Aš launum vildi bergrisinn fį Sól, Mįna og Freyju. Įsunum fannst launakröfur smišsins alltof hįar. Žór var ekki heima žegar žetta kom upp. Loki kom meš rįš, sagši aš žeir ęttu aš gefa bergrisanum töluvert minni tķma til verkloka en hann hafši sett upp, sem sé bara eina įrstķš ķ staš žriggja. Ef hann nęši ekki aš klįra verkiš fyrir žann tķma yršu verkkaupin śr sögunni og taldi Loki aš žaš myndi ganga eftir, ęsirnir fengju mestan hluta verksins unninn og žvķ yrši aušvelt fyrir žį aš klįra verkiš eftir aš bergrisinn vęri farinn meš engin laun. Žetta gekk eftir og mętti bergrisinn til vinnu og hafši meš sér fįk mikinn sem hét Svašilfari til aš bera grjót ķ mśrinn. Svašilfari bar grjót ķ mśrinn į hverri nóttu og žvķ varš aldrei efnisskortur viš byggingu mśrsins. Stefndi žvķ ķ aš verkinu yrši lokiš į tilsettum tķma. Viš žaš hręšist Loki žvķ ekki vildu ęsir missta Sól, Mįna og Freyju, og bregšur hann sér žvķ ķ lķki hryssu og lokkar Svašilfara ķ burtu frį smišnum og vinnu sinni. Žegar Svašilfari var farinn sį smišurinn fram į aš hann myndi ekki nį aš klįra verkiš, trylltist og ķ ljós kom aš hann var ķ raun bergrisi eša jötunn. Žór kom į stašinn og drap bregrisann.
Löngu seinna skilaši Loki sér heim ķ Įsgarš meš įttfęttan hest sem fékk nafniš Sleipnir. Loki sagši aldrei neitt um hvašan hesturinn kom.

